ผู้เขียน หัวข้อ: date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)  (อ่าน 3979 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ cxz

  • เริ่มสร้างตัวสร้างตน
  • ***
  • กระทู้: 121
  • ระดับความดี: 3
  • I Love Minecraft
    • ดูรายละเอียด
date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)
« เมื่อ: มิถุนายน 11, 2014, 06:39:52 PM »
date a live ตอนพิเศษ ทีามีแค่ไนนิยาย
1.Birthday Kotori
"——สุขสันต์วันเกิดครับ/ค่ะ! ผู้บัญชาการอิซึกะ!"

เสียงดังสนั่นจนหูแทบดับจากรอบทิศ ดังขึ้นทันทีที่อิซึกะ โคโทริ ย่างเท้าเข้าสู่สะพานเดินเรือของ <แฟรกซินัส> ตามด้วยเสียงปรบมือและรถเข็นบรรจุถาดเค้กที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

"...ให้ตายเถอะ พวกนายนี่นะ..."

แม้บรรกายาศจะดูอบอุ่นชวนให้รู้สึกซาบซึ้ง แต่โคโทริก็ยังคงถอนใจเบาๆอย่างใจเย็น

ผมทรงทวินเทลของเด็กสาวถูกมัดไว้ด้วยริบบิ้นสีดำ สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีแดงเข้ม แค่มองผ่านๆก็ดูออกได้ไม่ยากว่าเธอเด็กที่สุดในบรรดาทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ แต่กระนั้น ทั้งท่าทาง การขยับตัว คำพูด ทุกอิริยาบถของเธอกลับเปี่ยมด้วยความเป็นผู้นำ

“เอะอะอะไรกันแต่หัววันเนี่ย...”

ผู้ใต้บังคับบัญชาของเธอเริ่มส่งเสียงโห่อย่างผิดหวังทันที

“ก็วันนี้เป็นถึงวันที่ผู้บัญชาการของพวกเราอายุครบ 14 จะให้วันสำคัญขนาดนี้เป็นวันทำงานได้ยังไงล่ะครับ!”

“ได้ยินว่าผู้บัญชาการจะกลับไปจัดปาร์ตี้ที่บ้านเย็นนี้ด้วย เพราะฉะนั้นถ้าจะฉลองก็ต้องเป็นตอนนี้แหละค่ะ!”

วันนี้เป็นวันที่ 3 ของเดือนสิงหาคม วันคล้ายวันเกิดของเธอก็จริง แต่ว่าแบบนี้มันก็ออกจะมากเกินไปหน่อยนะ...โคโทริคิดในใจ

“...เอาน่าๆ ก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่ ทุกคนแค่อยากให้เธอมีความสุขเท่านั้นเอง”

มุราซาเมะ เรย์เนะที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายข้างเอ่ยขึ้น โคโทริที่ได้ยินแล้วก็ได้แต่ครางเสียง ‘อือ...’ อยู่ในคอ แล้วก็พูดต่ออย่างตะกุกตะกักว่า

“แน่อยู่แล้ว ฉันก็ไม่ได้บอกซะหน่อยนี่นะว่าห้ามเลี้ยงฉลอง แล้ว...ฉันก็...มะ ไม่ได้เกลียดอะไรแบบนี้ด้วยแหละนะ”

ลูกเรือของ <แฟรกซินัส> ได้ยินโคโทริก้มหน้าหลบตาพูดดังนั้น ก็พากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

“สำเร็จแล้ว!! ผู้บัญชาการเดเระแตกแล้ววววววว!!!”

“ขอบคุณสวรรค์!! ไม่เสียทีที่ได้เกิดมาแล้วววววววว!!!”

ชายหนุ่มร่างสูง – รองผู้บัญชาการคันนะซีกิก้าวออกมายืนข้างหน้าทุกคน

“แฮปปีเบิร์ทเดย์ครับท่านผู้บัญชาการ ได้พบกับท่านในวันที่แสนพิเศษแบบนี้ ผมแทบจะเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่เลยล่ะครับ!”

คันนะซึกิทำหน้าเหมือนกำลังปวดท้อง...ไม่สิ กำลังกลั้นน้ำตาที่ใกล้จะไหลทะลักเต็มที

“ก็อย่างที่ว่าไปนั่นแหละครับ ปีนี้พวกเราเตรียมของขวัญสุดสเปเชี่ยลไว้ให้ท่านด้วยครับ!”

“...สเปเชี่ยล?”

โคโทริทำหน้าประหลาดใจ ส่วนลูกเรือแทบทุกคนก็กรูกันเข้าไปปิดปากคันนะซึกิไว้ ชนิดที่ว่าถ้าหาอะไรยัดใส่ปากได้ก็คงจะทำ

“ใครใช้ให้หลุดปากออกไปพล่อยๆแบบนั้นฟะ!?”

“ลืมไปแล้วเรอะว่าต้องปิดไว้เป็นความลับ!?”

“อะ อา...จริงสินะ”

โคโทริกวาดสายตามองลูกเรือแต่ละคนด้วยแววตาจับผิด

“...พวกนายวางแผนอะไรกันอีกล่ะเนี่ย?”

“เอ่อ...คือว่า...มันคือ...ฮะๆๆๆฮ่าๆๆๆๆ”

ทุกคนรีบช่วยกันหัวเราะกลบเกลื่อนเหมือนเตี๊ยมกันไว้ล่วงหน้า แล้วเรย์เนะก็ยกมือขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดนี้อย่างรู้งาน

“...พูดถึงของขวัญแล้ว...โคโทริ ดูเหมือนว่าชินจะยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าจะให้ของขวัญอะไรเธอ ไว้ลองไปบอกเขาดูสิว่าเธออยากได้อะไร ดีมั้ย?”

คำพูดนี้ช่วยดึงความสนใจของโคโทริออกจากการเค้นคำสารภาพจากลูกน้องได้ทันที ลูกเรือทุกคนจึงพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เรื่องแบบนั้น จะให้คิดให้ออกทันทีทันใดเลยคงไม่ไหวหรอก”

“...ถ้างั้นก็ เปลี่ยนเป็นอะไรที่อยากให้เขาทำ หรืออยากให้เขาทำอะไรให้เธอเป็นไงล่ะ?”

“เอ๋?”

“อย่างเช่น...ทำตัวเดเระๆแล้วก็อ่อนโยนกับพี่ชายที่น่ารักของเธอให้มากกว่านี้เป็นเวลาหนึ่งวัน?”

“งะ ไหงกลายเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ!? ฉันไม่ได้อยากทำแบบนั้นซักหน่อย!”

“...............”

“อะ อะไรอีกล่ะ?”

“...ไม่มีอะไรหรอก ถ้าเธอไม่อยากทำก็พักเรื่องนี้ไว้ก่อนก็ได้”

แล้วเรย์เนะก็หันกลับไปนั่งประจำที่ กลับไปทำงานของตัวเอง

โคโทริมองเธอจากด้านหลังอยู่พักหนึ่ง แล้วตบมือเสียงดัง

“เอ้าๆ เเยกย้ายกันไปทำงานกันได้แล้วทุกคน ทำงานๆ”

“...ให้ตายสิ...”

โคโทริทอดถอนใจ แล้วใช้นิ้วม้วนทวินเทลตัวเองเล่นเหมือนกำลังลืมตัว

“...เรื่องแบบนั้น จะให้พูดออกไปง่ายๆได้ยังไงกันล่ะ...”


.
.
.


"...โอ้! นี่ชิโด เจ้าสิ่งที่ขยับได้นั่นมันคืออะไรงั้นเหรอ?”

ยาโทงามิ โทกะ ชี้มือไปยังหน้าต่างของร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าข้างหน้าเธอ และร้องเรียกเด็กหนุ่มอย่างนึกสนใจของตรงหน้า

เธอมีเส้นผมสีดำยาวสลวย และโครงหน้าสวยได้รูป เป็นเด็กสาวที่งดงามดั่งภาพวาด

สิ่งที่เธอกำลังมองอยู่นั้น คือเครื่องทำความสะอาดบ้านอัตโนมัติที่มีรูปทรงกระสวย พอสังเกตดูการเคลื่อนไหวดีๆแล้ว ก็พอจะมองว่ามันค่อนข้างน่ารักได้...มั้งนะ

แต่อิซึกะ ชิโดกลับถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้ววางมือบนไหล่เธอ

“โทกะ จำได้หรือเปล่าว่าวันนี้พวกเรามาทำอะไร?”

“หือ? อืม แน่นอน ก็ต้องจำได้สิ! มาซื้อของขวัญวันเกิดไปให้โคโทริไงล่ะ!”

โทกะพยักหน้าอย่างจริงจังเกินเหตุหนึ่งครั้ง

“ถูกต้อง เพราะงั้นคงเข้าใจสินะว่า...โคโทริคงไม่ดีใจหรอกถ้าได้ของแบบนั้นเป็นของขวัญวันเกิด ถ้าเป็นฉันก็ว่าไปอย่าง”

“งั้นชิโดก็เอาไปซะสิ!”

“...สื่อความหมายผิดซะงั้น...”

“เอ่อ...คือ...”

ระหว่างที่กำลังอธิบายเรื่องพื้นๆให้โทกะเข้าใจอยู่นั้น ก็มีเสียงเล็กๆดังมาจากข้างหลังเขา

พอหันกลับไป ก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กสวมหมวกฟางกันแดดใบใหญ่ มีตุ๊กตากระต่ายสวมอยู่ที่มือซ้าย โยชิโนะนั่นเอง เขาให้เธอออกมาช่วยกันหาของขวัญให้โคโทริด้วย

“คุณชิโดคิดว่า...เจ้านี่พอจะให้เป็นของขวัญได้หรือเปล่าคะ?”

เธอยื่นชุดชงชาสีขาวที่ทำออกมาได้อย่างประณีตให้เขาดู

“อืม...ก็ดีเหมือนกัน โคโทริเองก็ชอบดื่มชาแดงด้วยนี่นะ”

โยชิโนะก้มหน้าที่เริ่มแดงด้วยความเขินอายลง เมื่อได้รับคำชมจากชิโด

“โอ้...เข้าใจล่ะ เจ้านั่นเหมาะกว่าสินะ! ถ้างั้นฉันก็จะให้——”

ชิโดคว้าแขนโทกะไว้ได้ทัน ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้างคนเดียว

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะโทกะ เธอเองก็คงไม่พอใจเหมือนกันใช่มั้ยล่ะถ้าได้ของขวัญซ้ำกันสองชิ้น?”

“ฮึ่ม...ถ้างั้น...ชิโด แล้วนายล่ะอยากให้อะไรเธอเป็นของขวัญ?”

“เอ๋? ฉันน่ะเหรอ...”

พอถูกถามแบบนั้นเข้า ชิโดก็พูดไม่ออก

ไม่ใช่เพราะอยากเก็บเป็นความลับสุดยอดก่อนจะถึง ปาร์ตี้ หรือเป็นอะไรที่น่าอายจนไม่กล้าพูดออกมาดังๆ แต่เป็นเพราะเขาเองก็...ยังคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะให้อะไรเธอดี

ไม่ใช่เพราะชิโดหัวทึบจนไม่รู้เลยว่าน้องสาวตัวเอง ชอบหรือไม่ชอบอะไร แต่เป็นเพราะเขาคิดว่าวันเกิดเป็นวันสำคัญที่มีเพียงปีละครั้งเท่านั้น ก็เลยยังตัดสินใจเด็ดขาดไม่ได้

“อืม......”

ชิโดเอามือข้างหนึ่งจับที่คาง แล้วหลับตาลงเพื่อใช้ความคิด จนกระทั่ง...

"——ฉันว่าฉันคิดออกแล้วล่ะ“


.
.
.


".....โคโทริหายไปไหนแล้วล่ะ?"

“เพิ่งกลับบ้านไปเมื่อครู่นี้เองครับ”

คันนะซึกิตอบคำถามของเรย์นะอย่างรวดเร็ว ในขณะนั้น ลูกเรือของ <แฟรกซินัส> ทุกคนกำลังนั่งประจำที่ของตน อยู่ในสภาพที่เหมือนกับการ “เตรียมพร้อมรบ”

ใช่แล้ว วันที่ 3 สิงหาคมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

“ทุกคน เตรียมพร้อมกันแล้วใช่มั้ย?”

“ครับ/ค่ะ!!!”

หน้าจอแสดงภาพหลักบนสะพานเดินเรือ ฉายภาพบ้านอิซึกะ ซึ่งชิโดกับคนอื่นๆกำลังช่วยกันเตรียมงานปาร์ตี้อยู่

“เอาล่ะ ต่อไปจะเข้าสู่ภารกิจหลักแล้ว เดี๋ยวจะอธิบายแผนให้ฟังอีกรอบนะ เริ่มจาก...”

หลังจากคันนะซึกิทวนแผนการทั้งหมดจนจบแล้ว เขาก็สะดุ้งและรีบหันกลับไปมองข้างหลังตัวเองแทบจะทันทีทันใด

“หือ?”

“เป็นอะไรไป?”

“เมื่อกี้มีใครยืนอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า?”

ลุกเรือทุกคนมองไปทางทิศที่คันนะซึกิชี้และส่ายหน้า ไม่มีใครหรืออะไรก็ตามอยู่ตรงนั้นเลย

“ไม่มีใครอยู่นี่ คิดมากจนอุปทานไปเองหรือเปล่า?”

คันนะซึกิได้ฟังแล้วก็ขยี้หัวอย่างมึนๆกับตัวเอง

“......อืม...”

เจ้าหน้าที่วิเคราะห์เรย์เนะมองไปทางประตูที่คันนะซึ กิพูดถึง แล้วเริ่มคิดอะไรไปเรื่อย มือข้างหนึ่งกอดอก อีกข้างวางไว้ใต้คางแบบเดียวกับที่ชิโดทำ


.
.
.


"——สุขสันต์วันเกิด~~!!"

 

เสียงประสานที่ฟังดูอบอุ่น ดังขึ้นโดยมีต้นเสียงมาจากโต๊ะกินข้าวของบ้านอิซึกะ

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมากมายที่ชิโดเป็นคนทำเองกับมือ รวมถึงเค้กสตอเบอรี่ก้อนใหญ่พิเศษที่ตั้งอยู่ใจกลางโต๊ะ

ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะคือโคโทริ บุคคลสำคัญของวันพิเศษนี้ คนอื่นๆที่นั่งอยู่ 2 ฟากก็มีโทกะ โยชิโนะ ชิโด และเรย์เนะ

“ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องจัดอลังการขนาดนี้ก็ได้...”

โคโทริพูดขณะที่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีอ่อนๆ

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ทวินเทลทั้ง 2 ข้างที่ผูกไว้ด้วยริบบิ้นสีดำของเธอ ก็แทบจะเรียกได้ว่ากำลังโบกไปมาอย่างมีความสุขเลยทีเดียว

“......สุขสันต์วันเกิด แล้วก็ เจ้านี่แทนคำอวยพรจากใจลูกเรือ <แฟรกซินัส> ทุกคนนะ”

เรย์เนะยื่นกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสผูกโบว์เรียบๆให้โคโทริ

“ขอบใจมาก...เจ้านี่ใช่ “ของขวัญสุดพิเศษ” ที่พวกเธอพูดถีงกันก่อนหน้านี้รึเปล่า?”

“......ลองคิดดูเองสิ”

เรย์เนะหลบสายตาของผู้บัญชาการที่กำลังมองมาอย่างนึกสงสัย

แต่บรรยากาศก็กลับมาเป็นปกติในเวลาไม่นาน เมื่อคนอื่นๆเริ่มอวยพรบ้าง

“โคโทริ! สุขสันต์วันเกิดนะ!”

“สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณโคโทริ!”

[ยินดีด้วยนะที่อายุครบ 14 แล้ว!]

โทกะ โยชิโนะ และ [โยชินน] ยื่นกล่องของขวัญในมือให้โคโทริพร้อมๆกัน

“ขะ ขอบคุณมาก...”

โคโทริหลบสายตาทุกคน สีหน้าเริ่มแดงมากขึ้นอีกจนเห็นได้ชัด

ชิโดที่กำลังมองอยู่รู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ และยิ้มละไมอย่างเลื่อนลอย โคโทริเมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้นของพี่ชายก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นไปอีกเสต็ป

“ฮะๆๆ...โทษทีที่มัวแต่เหม่ออยู่นะ สุขสันต์วันเกิดนะโคโทริ น้องสาวของพี่”

แล้วชิโดก็ยื่นของขวัญให้

“......”

“เอาน่า ไม่ต้องใส่ใจหรอก”

“...ขอเปิดเลยได้รึเปล่า?”

โคโทริเงยหน้าขึ้นมาถามทุกคน

โทกะ โยชิโนะ และ [โยชินน] พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

แต่เรย์เนะกลับหยุดโคโทริไว้

“......โคโทริ ช่วยเปิดกล่องของขวัญของฉันหลังจากพวกเรากลับกันหมดแล้วได้มั้ย?”

“เอ๋? ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ...”

โคโทริทำหน้ามึนเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร

“อ่า...ถ้างั้น ของฉันเองก็เก็บไว้ก่อนจนกว่าทุกคนจะกลับก็แล้วกันนะ”

“ชิโดก็ด้วยงั้นเหรอ? พวกเธอ 2 คนคงไม่ได้คิดจะเล่นอะไรพิเรนทร์ๆหรอกใช่มั้ย?”

“ก็...ไม่ได้วางแผนอะไรซะหน่อยนี่”

ชิโดไม่รู้จะพูดอธิบายยังไงดี เพราะตัวเขารู้สึกว่าไม่อยากให้ทุกคนเห็นของขวัญที่เขาจะให้ อย่างตอนซื้อมาจากที่ห้างเขาก็บอกให้โทกะกับโยชิโนะรออยู่ข้างนอกด้วยซ้ำ

“อืม...ก็ได้ งั้นฉันจะเปิดของโทกะกับโยชิโนะก่อนเลยนะ”

แต่โทกะกลับยื่นหน้าเข้ามา แล้วก็...

“นี่ชิโด เริ่มกินกันตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ?”

เธอชี้ไปยังอาหารมากมายที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ ประกายวิ้งวับในตาบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าทนรอนานกว่านี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“ไม่ได้ๆ ต้องรอให้โคโทริแกะของขวัญก่อนสิ”

“...! งั้นเหรอ ต้องรอให้เจ้าภาพแกะของขวัญก่อนงั้นเหรอ...โทษทีนะโคโทริ”

“ไม่เป็นไรหรอก กินก่อนเลยก็ดีเหมือนกัน”

พูดยังไม่ได้ขาดคำ ประกายในตาโทกะก็กลับมาอีกครั้ง

“จริงเหรอ!?”

“...แน่นอน”

โคโทริพยักหน้า ส่วนโทกะก็หันไปทางชิโดบ้าง ตัวเขาเอง...ถ้าเจ้าภาพไม่ว่าอะไร เขาก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

“โอ้! ถ้างั้นฉันขอลงมือก่อนล่ะนะ!”

โทกะตบมือดัง แปะ! อย่างมีความสุขเต็มที่


.
.
.


สามชั่วโมงต่อมา

หลังจากทุกคนทานอาหารเลิศรสฝืมือชิโด ดื่มชาร้อนๆจากชุดชงชาของโยชิโนะกับ [โยชินน] และเล่นเกมกระดานที่โทกะซื้อมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่โทกะต้องกลับหอพัก และเรย์เนะพาโยชิโนะกลับ <แฟรกซินัส> เสียที

“งั้นก็...เจอกันพรุ่งนี้นะ ชิโด”

โทกะที่ได้กินของอร่อยๆ เล่นเกมสนุกๆเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็หาวหวอดตามประสาคนหนังท้องตึงหนังตาหย่อน

“โอเค อย่าลืมอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนนอนล่ะ”

“อื้อ!”

แล้วโทกะก็เปิดประตูบ้านเดินออกไป

“......เอาล่ะ...พวกเราเองก็คงต้องไปบ้างแล้วล่ะ”

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ...”

[แล้วเจอกันใหม่!]

เรย์เนะ โยชิโนะ และ [โยชินน] ก็กลับไปบ้าง โดยมีโคโทริกับชิโดโบกมือส่งอยู่ที่ห้องรับแขก

“อืม แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

ทั้ง 3 โบกมือกลับมาแล้วเดินออกไปหลังปิดประตู

ชิโดเงี่ยหูฟังจนแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของโทกะกับคนอื่นๆแล้ว จึงถอนใจหนึ่งเฮือก

“เฮ้อ งานเลิกแล้วก็ต้องเก็บกวาดสินะ”

แล้วชิโดก็เดินไปเก็บจานและอื่นๆที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะ

โคโทริที่ยืนมองอยู่ มีท่าทีแปลกไปหลายๆอย่าง ทั้งกระสับกระส่าย หลบสายตาชิโด จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โซฟาตรงมุมห้องแล้วทำอะไรบางอย่างจากมุมที่ชิโดมอง ไม่ค่อยถนัด

“โคโทริ? ทำอะไรของเธอเนี่ย?”

“มะ ไม่ต้องสนใจฉันหรอกน่า!”

ชิโดส่ายหน้าอย่างมึนๆแล้วเริ่มเก็บจานต่อ

ไม่นานโคโทริก็ลุกขึ้น แล้วเดินมาทางชิโด ด้วยลางสังหรณ์ ซิกซ์เซนส์ หรืออะไรก็ไม่ทราบ ชิโดรู้สึกว่าโคโทริมีอะไรบางอย่าง...หรือไม่ก็บรรยาศที่ต่างไปจากเมื่อครู่

“เอาล่ะ...ต่อไปก็...”

หลังจากมาหยุดอยู่ที่โต๊ะกินข้าวใกล้ชิโด โคโทริก็สะบัดหัวแรงๆหนึ่งที

ริบบิ้นมัดผมสีดำข้างหนึ่ง ค่อยๆร่วงหล่นลงมากองอยู่บนโต๊ะ

“หวา!”

โคโทริรีบเก็บมันขึ้นมาทันที

“โธ่...เปื้อนหมดเลย”

“เดี๋ยวนะ ขอพี่ดูหน่อยซิ”

ชิโดยื่นมือไปไม่ทันไร โคโทริก็สะดุ้งแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ช่วยไม่ได้ล่ะนะ งั้นเดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนริบบิ้นก่อนก็แล้วกัน”

“หืม? ถ้างั้นก็ เอามาล้างน้ำให้หายเปื้อนก่อนสิ...”

“แป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว! รออยู่ตรงนี้แหละ!”

แล้วโคโทริก็วิ่งจากไปอย่างรวดเร็วดุจลมพัดโดยไม่ฟังชิโดพูดต่อ

“เอาเถอะ...ยังไงมันก็สีดำ คงไม่เห็นรอยอะไรชัดมากนักหรอกมั้ง”

พอพูดจบ ชิโดก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ตอนที่โคโทริลุกขึ้นจากโซฟา เขาสังเกตเห็นว่าริบบิ้นของเธอมันคลายตัวอย่างหลวมๆอยู่แล้ว

“หรือว่า...”

ทันใดนั้นเอง โคโทริก็กลับมายังห้องรับแขก

"พี่จ๋า~~!!"

ริบบิ้นมัดผมบนหัวเธอ เปลี่ยนเป็นสีขาวไปแล้ว

สีหน้า ท่าทาง และคำพูดของเธอ ดูน่ารักและอ่อนโยนสมวัยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใครที่ไม่รู้มาก่อนคงนึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เป็นน้องสาวฝาแฝดของโค โทริอย่างแน่นอน

“โคโทริ...?”

——โคโทริมีริบบิ้นสีดำเพียงเส้นเดียวเท่านั้น

สำหรับเธอแล้ว การเปลี่ยนริบบิ้นนั้น เป็นอะไรที่มีความหมายลึกซึ้งมากกว่าการเปลี่ยนเสื้อผ้า

เมื่อใช้ริบบิ้นสีขาว เธอจะเป็นโคโทริที่อ่อนหวานและไร้เดียงสาเหมือนเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน

เมื่อใช้ริบบิ้นสีดำ เธอจะเป็นผู้บัญชาการโคโทริของยาน <แฟรกซินัส>

ด้วยบุกลิคแฝงที่แตกต่างนี้ ทำให้เธอทำภารกิจต่างๆของผู้บัญชาการได้อย่างเข้มแข็ง

“เอาล่ะ เก็บโต๊ะกันต่อเลย เก็บโต๊ะๆ!”

โคโทริม้วนแขนเสื้อขึ้น แล้วยกจานไปที่อ่างซิงค์อย่างร่าเริงกระฉับกระเฉง

ชิโดอึ้งไปซักพัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มขื่นๆ ช่วงหลังมานี้ชิโดต้องเข้าไปข้องเกี่ยวกับเซย์เรย์หลายต่อหลายครั้ง จึงเห็นโคโทริในโหมดผู้บัญชาการบ่อยขึ้นตามไปด้วย เขาจึงดีใจไม่น้อยที่ได้เห็นน้องสาวกลับมาเป็นคนเดิม

“พี่จ๋า? เป็นอะไรไปเหรอ?”

โคโทริยื่นหน้ามาถามชิโด แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

โคโทริหันไปมองกล่องของขวัญจากเรย์เนะที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ

“เรย์เนะบอกว่าให้เปิดหลังเธอกลับไปแล้ว เพราะงั้นเปิดตอนนี้คงไม่ผิดอะไรสินะ?”

“อืม เปิดเลยก็ดีเหมือนกัน”

แล้วโคโทริก็ใช้วิธีเปิดแบบดิบเถื่อนอเมริกันสไตล์ คือใช้มือกระชากริบบิ้นกับกระดาษห่อออกทันที

“อะไรอยู่ข้างในเหรอ?”

“อืม...ดูเหมือนจะเป็น DVD น่ะ”

“หนังงั้นเหรอ? ชื่อผู้สร้างก็ดันใช้ชื่อ [?] เหมือนเรื่อง [สุดยอดผู้นำกับการปฏิวัติ——อิซึกะ โคโทริผู้ก้าวเดินไปพร้อมกับพวกพ้อง] ที่เคยดูก่อนหน้านี้เลยแฮะ...”

“มะ ไม่ใช่หรอกน่า! ดูยังไงก็น่าจะเป็นแบบที่ขายอยู่ทั่วไปนะ”

“เอ๋...แปลกจังนะ...”

ชิโดพูดขณะหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม

เขาเริ่มล้างจานและครุ่นคิดเกี่ยวกับ DVD ปริศนาแผ่นนั้น แล้วเขาก็ได้ยินเสียงดนตรีดังมาจากทีวีที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก

“เฮ้ๆ นี่มันก็ดึกแล้วนะ จะดูเลยเหรอ?”

“ม่ายเป็นไรหรอกน่าพี่ มันยาวแค่ 2 ชั่วโมงจบเอง ปีนึงได้ของขวัญครั้งเดียว ถ้าไม่กระตือรือร้นอยากดูเจ้าของเขาจะเสียใจน้า~”

“......โอเค แต่ดูจบแล้วต้องรีบอาบน้ำเข้านอนทันทีเลยนะ”

“รู้แล้วน่า~”

เขาเห็นมือเล็กๆยกขึ้นมาเหนือโซฟา จากนั้นชิโดก็กลับไปล้างจานต่อ

แต่ว่า ในไม่กี่นาทีต่อมานั้นเอง...

“กรี๊ดดดดดดดดดดด~!”

โคโทริกรีดร้องประสานเสียงกับซาวด์เอฟเฟคที่ดังกระหึ๋มออกมาจากลำโพง แล้ววิ่งปรู๊ดจากโซฟามากอดชิโดถึงในครัว

“เหวอ! ทะ ทำอะไรของเธอเนี่ย...”

โคโทริที่ตัวสั่นเหมือนลูกนก จิกนิ้วลงบนชายเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างแน่นหนา

แล้วเขาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อย เมื่อเห็นสาเหตุที่ทำให้โคโทริตกใจกลัวฉายอยู่บนหน้าจอทีวี

มันคือกองทัพซอมบี้หน้าตาชวนแหวะที่กำลังอาละวาดไปทั่วเมือง หนังสยองขวัญนั่นเอง

ชิโดเพิ่งนึกออกว่าโคโทริไม่ถูกกับเรื่องน่ากลัวแบบนี้

“ให้ตายสิ...คุณเรย์เนะไม่รู้รึไงว่าโคโทริกลัวของ พวกนี้ขึ้นสมองขนาดไหน...ถ้างั้นเดี๋ยวพี่ไปปิดให้เอง เพราะงั้นปล่อยเสื้อพี่ได้แล้ว นะ?”

แต่โคโทริกลับส่ายหน้า

“มะ ไม่ต้องหรอก หนูอยากจะ...ดูให้จบก่อนน่ะ”

“เธอไม่ถูกกับเรื่องแนวนี้ไม่ใช่เหรอ? อย่าฝืนเลยน่า...”

“......ทุกคนอุตส่าห์เลือกมาให้เป็นของขวัญ เพราะงั้นหนูก็ควรจะดูจนกว่าจะจบเรื่องสิ”

ดูเหมือนว่าโคโทริจะไม่อยากให้ทุกคนในบน <แฟรกซินัส> เสียน้ำใจ

“...งั้นก็...เอ่อ...พยายามเข้านะ”

“อืม!”

แล้วโคโทริก็เดินกลับไปที่ห้องรับแขก...โดยลากชิโดไปด้วย

“พี่ยังล้างจานไม่เสร็จเลยนา...”

“...ฮึก...”

ชิโดที่แพ้น้ำตาน้องสาว จึงต้องนั่งดูหนังเป็นเพื่อนโคโทริไปตามระเบียบ


.
.
.


“...สถานการณ์เป็นไงบ้าง?”

หลังจากส่งโยชิโนะกลับไปนอนที่ห้องแล้ว เรย์เนะก็กลับมาที่สะพานเดินเรือแล้วถามคนอื่นๆ

“ผู้บัญชาการเริ่มดูหนังแล้ว แผนการทำให้เธอตกใจกลัวประสบผลสำเร็จอย่างงดงามครับ”

“...แต่ตอนนี้เธอก็ยังดูอยู่ ใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ ไม่มีท่าทีว่าจะเลิกเลย ดูเหมือนท่านพยายามจะดูต่อจนกว่าจะจบครับ”

“ผู้บัญชาการบอกด้วยว่า จะไม่ทำอะไรแย่ๆอย่างการทิ้งขว้างของขวัญจากคนอื่นด้วยครับ!”

“ผู้บัญชาการช่างเป็นคนดีอะไรขนาดนี้!”

ลูกเรือ <แฟรกซินัส> ต่างซาบซึ้งและปาดน้ำตาที่ทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก

“แต่ก็ถือว่าพวกเราโชคดีมากเลยนะ ไม่คิดเลยว่าท่านจะเปลี่ยนริบบิ้นด้วย มันต้องเป็นลิขิตฟ้าแน่ๆ!”

“...ก็แค่บังเอิญ...สินะ?”

“…? เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ?”

“...ไม่มีอะไร”

เรย์เนะกลับไปนั่งประจำที่ แล้วมองภาพโคโทริกับชิโดที่ฉายอยู่บนจอฉายภาพหลักของยาน

“...ภารกิจของพวกเราในครั้งนี้คือ ปล่อยให้เธอได้ทำตามที่ใจเรียกร้อง”

เรย์เนะกดปุ่มบนแผงควบคุมอยู่พักหนึ่ง แล้วแผนผังที่ดูซับซ้อนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“...2 ชั่วโมงหลังจากนี้ พวกเราจะเข้าสู่เฟส 2 ของแผนการ รีบไปเตรียมตัวกันได้แล้ว”

“รับทราบครับ/ค่ะ!”

ขอตัดฉากไปที่คันนะซึกิ รองผู้บัญชาการที่ตามปกติแล้ว ควรจะเป็นผู้ออกคำสั่ง

“อา...แบบนั้นก็น่ารักเหมือนกันดีน้า~ ไม่ได้ๆ! เราจะนอกใจท่านผู้บัญชาการในโหมด S เต็มขั้นไม่ได้เด็ดขาด!”

เขานั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง พร่ำเพ้ออะไรบางอย่างในแบบที่คนปกติเขาไม่ทำกัน...ช่างเถอะ อย่าสนใจเขาเลยดีกว่านะท่านผู้อ่าน


.
.
.


แล้วในที่สุด 2 ชั่วโมงอันสุดแสนทรมานและน่าอึดอัดใจสำหรับชิโดก็จบลง

สารพัดสัตว์ประหลาดที่โผล่มากันยั้วเยี้ยเต็มหน้าจอ หรือแม้แต่เสียงโทรศัพท์บ้านที่ดังขึ้นในนาทีระทึกขวัญ ต่างก็ทำให้โคโทริหวีดร้องดังลั่นบ้าน เกาะชายเสื้อชิโดไม่ยอมปล่อย หรือหลับตาเอาหน้าซุกตัวเขาไวได้ทั้งนั้น แล้วมันก็ผ่านพ้นไปพร้อมๆกับหนังที่จบลง

สภาพเสื้อของชิโดนั้นทั้งยับยู่ยี่ แถมยังถูกทึ้งถูกกระชากจนใยผ้ายืดหมด เรียกได้ว่าโทรมไม่มีที่ติ

“แฮ่ก...แฮ่ก...เฮ้อ...”

โคโทริหอบหายใจหนัก เหงื่อไหลโชกและตาแดงบวมช้ำจากการร้องไห้และกรีดร้องอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 2 ชั่วโมงเต็ม และกำลังกอดชิโดโดยฝังใบหน้าไว้บนหัวไหล่พี่ชาย แนบชิดกันจนชิโดได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเธออย่างชัดเจน

“เงยหน้าขึ้นได้แล้ว หนังจบไปแล้วนะ ไม่กลัวอะไรให้เธอต้องกลัวแล้ว”

“อือ...”

โคโทริสูดหายใจลึกๆครั้งนึงแล้วจึงปล่อยมือจากตัวชิโด

แต่ว่า...ในวินาทีต่อมานั้นเอง

“เอ๋...!?”

ไฟทั้งห้องก็ได้พร้อมใจกันดับลง

“อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!”

โคโทริกรีดร้องขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แล้วทุบตีชิโดไม่หยุดด้วยอารามคนกำลังเสียขวัญ

“วะ เหวอ! ใจเย็นก่อนโคโทริ!”

ชิโดค่อยๆลูบหลังเธออย่างใจเย็นจนเธอสงบสติลง แล้วหยิบมือถือออกมาใช้ส่องรอบๆต่างไฟฉาย

“ไฟดับได้ยังไงล่ะเนี่ย... เดี๋ยวพี่จะไปสับสวิตช์ให้เอง เธอรออยู่ตรงนี้...”

“ไอ้เอา (ไม่เอา) !!”

โคโทริส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ ขณะที่กำลังกอดเขาไว้แน่น

“ช่วยไม่ได้แฮะ...งั้นไปพร้อมกับพี่เลยก็แล้วกัน”

“อือ...”

ชิโดลุกจากโซฟา พร้อมๆกับโคโทริที่กุมมือเขาไว้แน่น

ทั้งคู่ค่อยๆตามทางเดิน ไปจนถึงเมนสวิตช์โดยมีแสงสลัวๆจากมือถือช่วยส่องนำทาง

“เห...คัตเอาท์ก็ปกติดี หรือว่าไฟจะโดนตัด?”

“เอ๋…? เอ๋~~!!?”

โคโทริอุตส่าห์ทนกลัวเดินมาถึงตรงนี้เพราะคิดว่าพอไฟมาก็ไม่มีอะไรให้กลัว อีกแล้ว พอไม่เป็นอย่างที่หวังจึงร้องไห้ออกมาอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้

“ถะ ถ้างั้นจะทำยังไงกันดี...?”

“ก็...คงต้องรออยู่มืดๆแบบนี้จนกว่าไฟจะมาล่ะนะ”

“ไม่...ไม่เอา! ไม่มีวันเด็ดขาด! แบบนั้นฆ่าหนูให้ตายเลยดีกว่า!”

โวยวายไปไฟมันก็ไม่มาหรอกน่า...ชิโดขยี้หัวจนยุ่งแล้วก็ยังคิดหาวิธีอื่นไม่ได้เหมือนกัน

“ระ รู้แล้ว! พี่จ๋า ไปที่ <แฟรกซินัส> กันเถอะ!”

“เออจริงแฮะ ยังมีวิธีนั้นอยู่นี่นา”

โคโทริรีบหยิบหูฟังในกระเป๋ามาสวมทันที

“...สะ สวัสดีค่ะ! อิซึกะ โคโทริค่ะ นั่นใช่คุณมุราซาเมะรึเปล่าคะ!?”

โคโทริรีบถามคู่สายอย่างร้อนรน (ผมเดาว่าน่าจะเป็นมารยาทคนญี่ปุ่นล่ะมั้ง ทำนองว่าสุภาพไว้ก่อนเผื่อโทรผิด)

“เรย์เนะ! รีบพาพวกฉันไปที่นั่น —— เอ๋?”

โคโทริหยุดชะงักไปกลางประโยค แล้วค่อยๆหันมาทางชิโดทีละเสต็ปเหมือนหุ่นยนต์

“พะ พี่จ๋า...”

“อะไร?”

“กะ ก็...เรย์เนะบอกว่าระบบเคลื่อนย้ายมันมีขัดข้องนิดหน่อย คิดว่าน่าจะแก้เสร็จพรุ่งนี้เช้าอ่ะ...”

“เอ่อ...งั้นเหรอ?”

ชิโดขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำได้ว่าพวกเรย์เนะเพิ่งใช้มันไปเมื่อไม่นานมานี้เองนะ...จู่ๆมาพังเอาตอนนี้มันจะบังเอิญไปหน่อยรึเปล่า?

แต่ของมันเสียไปแล้วก็ว่าอะไรไม่ได้ สรุปก็คือคืนนี้พวกเขาไปนอนค้างคืนกลางอากาศที่ <แฟรกซินัส> รอไฟมาไม่ได้ ถ้างั้นก็เหลือแค่วิธีเดียว...

“...กลับไปที่ห้องรับแขกกันเหอะ”

“ฮือ......”

แล้วชิโดก็ค่อยๆพาโคโทริเดินกลับไปทางเดิม

แต่เมื่อถึงหน้าประตูห้องรับแขก เสียงฝีเท้าของโคโทริกลับหยุดลง

“เป็นอะไรไปโคโทริ? จะไม่เข้าไปเหรอ?”

“อ่า...คือ...”

โคโทริก้มหน้าทิ่เริ่มแดงใบถึงหู และเริ่มบิดตัวไปมา

“หนูอยาก...ไปเข้าห้องน้ำอ่ะ...”

“หา? งั้นก็รีบไปซะสิ”

ไม่ใช่มัวมายืนอายม้วนอยู่แบบนี้...ชิโดคิดในใจ

โคโทริส่ายหน้าด้วยความเร็วและองศาที่...มากจนอะไรๆที่อั้นไว้จะเล็ดออกมาก็แปลก

“มะ มันมืดขนาดนี้ยังจะให้หนูกลับไปอีกเหรอ!?”

“ถ้าอั้นได้จนถึงเช้าไหวก็ไม่ต้องไป...”

“อึก...ฮือ......”

โคโทริโอดครวญและเงยหน้าขึ้นมามองทางเดินที่ยังคงมืดสนิท ก่อนจะส่งซิกให้ชิโดผ่านทางสายตาว่า ‘หนูทำไม่ได้หรอกพี่จ๋า!’

“ปะ ไปเอากระโถนมาให้หน่อยสิ! หนูจะปล่อยมันตรงนี้แหละ!”

“จะ จะบ้าเรอะ! ของแบบนั้นใครมันจะไปหาได้ทันทีฟะ!?”

“งั้นเอาเป็นผ้าอ้อมก็ได้! เอามาให้หนูอย่างด่วนเลย! ช่วยหนูด้วยค่ามูนนี่แมนนนนนนนนนนนน!!” (ชื่อยี่ห้อผ้าอ้อมในญี่ปุ่น)

“...รีบไปก่อนที่มันจะ——”

ชิโดพูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงกดกริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้น

“อึก...!”

โคโทริสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะกระโจนเข้ามาเกาะชิโดไว้ แล้วพูดด้วยเสียงสั่นๆและอ่อนแรง

“อึก...มันเริ่ม...เล็ดออกมานิดหน่อยแล้วอะ...”

“หา?”

“มะ ไม่มีอะไรจะออกมาทั้งนั้นค่ะ!”

“...อะไรของเธอเนี่ย?”

ถึงจะงงๆกับอะไรหลายอย่างอยู่ แต่ชิโดก็รู้ว่าการปล่อยให้แขกรออยู่หน้าประตูบ้านตอนดึกนานๆเป็นเรื่องไม่ ควรทำ เขาจึงเดินออกไปหน้าบ้านโดยที่ยังมีโคโทริเกาะอยู่ประหนึ่งหมีโคอาล่า

“ขอโทษที่ให้รอนานครับ นั่นใคร...”

ชายร่างสูงสวมหมวกแก๊ปปิดหน้า ถือกล่องพัสดุกล่องใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าชิโด

“สวัสดีครับ ผมเอาพัสดุมาส่งครับ”

“...ดึกป่านนี้เนี่ยนะ?”

“ครับ! รีบใช้มันก่อนจะไม่ทันการดีกว่านะครับ!”

“อย่าบอกนะว่าคุณคือ...คุณคันนะซึกิ...”

“...! ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ! ขอบคุณที่ใช้บริการครับ!”

“เดี๋ยวสิครับ! ไม่รอเซ็นต์รับของ...!?”

ชายหนุ่มวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วดุจลมพัดก่อนที่ชิโดจะพูดจบ

“มันเรื่องอะไรฟะเนี่ย...”

ชิโดยืนเอ๋อมองประตูอยู่พักหนึ่งก่อนจะปิดมันลง แล้วหยิบกล่องพัสดุไปไว้ที่ทางเดิน

เขาใช้มือแกะเทปกาวออก แล้วพบว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องปริศนานั้นคือ...

กระโถนเป็ดของเด็กทารกและผ้าอ้อมมูนนี่แมน

“เอ่อ...ไอ้นี่มัน...”

“!! รีบส่งมันมาให้หนูเร็วๆสิ!”

ปากบอกว่ารอ แต่มือของโคโทริที่รอไม่ไหวอีกต่อไปแล้วกลับทำตามสัญชาตญาณ คว้ากล่องพัสดุมาใกล้ตัวแล้วตั้งท่าพร้อมจะกระโจนลงไปนั่งคร่อมทันที

“เฮ้ยๆ! นี่เอาจริงดิ!? ”

“กะ ก็หนูอั้นไม่ไหวแล้วนี่นา!”

โคโทริตะโกนเถียง สองมือปิดอยู่ตรงส่วนสงวนช่วงล่าง พอเห็นท่าทางแบบนั้นแล้วชิโดก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

 

“โอเค พี่ตามไปด้วยก็ได้”

โคโทริชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า

“อือ...ขอบคุณนะพี่...”

แรงของมือเล็กๆที่จับมือชิโดอยู่ เพิ่มมากขึ้นเป็นอีกเท่าตัว

“เฮ้อ...”

คงเพราะว่าพักนี้เขาถูกน้องสาวในโหมดผู้บัญชาการดุด่าว่ากล่าวซะเป็นส่วน ใหญ่ พอได้เห็นน้องสาวกลับมาเป็นเด็กขี้อ้อนเหมือนเดิมก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมานิด หน่อย แต่ก็ดีใจมากเหมือนกัน

ชิโดเรียกตัวเองในโหมดพี่ชายที่แสนดีมาประทับร่าง ก่อนจะจูงมือพาโคโทริไปถึงหน้าห้องน้ำโดยสวัสดิภาพ

“พี่รออยุ่หน้าห้องนะ”

“อืม...”

แล้วโคโทริก็เปิดประตูเข้าไป

“อ๊า...!”

และก้าวถอยหลังกลับมาแทบจะในทันที

ตอนนี้ก็ดึกแล้ว และไม่มีไฟฟ้า เบื้องหน้าโคโทริ (หรือก็คือข้างในห้องน้ำ) จึงมีแต่ความมืดมิดอันลึกสุดหยั่งเหมือนหลุมดำ

จะว่าโคโทริก็ไม่ได้ เพราะชิโดเองพอเห็นแล้วก็รู้สึกหวั่นๆอยุ่เหมือนกัน

“ไม่ไหวหรอก...หนูกลัว...”

“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนะ อั้นไม่ไหวแล้วไม่ใช่หรือไง?”

“ง่า...”

โคโทริโอดครวญอย่างน่าสงสาร

แล้วเธอก็ทำหน้าเหมือนนึกไอเดียอะไรดีๆขึ้นมาได้

“พะ พี่ช่วยเข้าไปข้างในกับหนูหน่อยสิ!”

“หะ...หา?”

ชิโดถึงกับเหวอสนิทไปเลยเมื่อได้ฟังความคิดสุดบรรเจิดของน้องสาว

“พะ พูดอะไรของเธอเนี่ย? พี่จะทำแบบนั้น...”

“งั้นหนูจะวิ่งกลับไปใช้กระโถนตรงหน้าบ้าน หรือไม่ก็ปล่อยมันตรงนี้แหละ!”

“จะบ้าเรอะ!”

“อั้นไม่ไหวแล้ววววว! ปล่
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 11, 2014, 06:41:24 PM โดย koonkimk »


ออฟไลน์ InvisiblE GameR

  • GӨD ӨF MIПΣᄃЯΛFƬ
  • *************
  • กระทู้: 3746
  • ระดับความดี: 26
  • ถึงแชแนลซับจะร่อยหลอ แต่ผมไม่มีทางยอมแพ้
    • ดูรายละเอียด
Re: date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กรกฎาคม 02, 2014, 07:39:50 PM »
อ่านไปมานึกว่าตอนที่ 16.5 555//เห้ย ๆๆๆๆๆ ชิบหายหลุด5555
โคโตริดาเมจโลลิแรงโคตรรรรรรรรรรรรรรร เฮือก//สลบ

https://www.youtube.com/user/0oOnlinegamero0/featured
โปรเจค ณ ตอนนี้
C&C3 Tiberium Wars
C&C3 Kane's Wrath
C&C3 Tibweian Twilight
Final Fantasy XIII (โปรเจ็คพิเศษจบแล้วต่อภาค-2)

ออฟไลน์ Arisa

  • มือใหม่หัด Craft
  • *
  • กระทู้: 11
  • ระดับความดี: 0
  • I Love Minecraft
    • ดูรายละเอียด
Re: date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มีนาคม 05, 2017, 01:20:12 PM »
 -onion10- -onion10- -onion10- -onion10- -trollfacesmall-


 ^โทรเรียกตำรวจ 191 online^


ออฟไลน์ Thongkon007

  • มือใหม่หัด Craft
  • *
  • กระทู้: 10
  • ระดับความดี: 0
  • I Love Minecraft
    • ดูรายละเอียด
Re: date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: มีนาคม 08, 2017, 11:58:25 AM »


ออฟไลน์ Nadao

  • มือใหม่หัด Craft
  • *
  • กระทู้: 1
  • ระดับความดี: 0
  • I Love Minecraft
    • ดูรายละเอียด
Re: date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: มีนาคม 16, 2017, 12:08:32 PM »


ออฟไลน์ Holmes2499

  • มือใหม่หัด Craft
  • *
  • กระทู้: 2
  • ระดับความดี: 0
  • I Love Minecraft
    • ดูรายละเอียด
Re: date a live ตอนพิเศษ ที่มีแค่ไนนิยาย(Birthday Kotori)
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: มีนาคม 20, 2017, 05:59:11 PM »
เจ๋งมาก   -monkey29-



g club มือถือ


 

Disclaimer: None of the files shown here are actually hosted on this server. The links are provided solely by this site's users. The administrator of this site (Smilekrub.net) cannot be held responsible for what its users post, or any other actions of its users. You may not use this site to distribute or download any material when you do not have the legal rights to do so. It is your own responsibility to adhere to these terms.